Monaro to auto produkowane w latach 1968-1977 (dwudrzwiowe coupé oraz czterodrzwiowy sedan) oraz 2001-2005 (dwudrzwiowe coupe) pod australijską marką Holden należącą do General Motors. Nazwa modelu pochodzi od regionu położonego w Nowej Południowej Walii. Powstały trzy generacje tego modelu.

Pierwsza generacja (1968-1971)
 Pierwsze Monaro opuściły fabryki Holdena w lipcu 1968 roku jako dwudrzwiowe coupe bazujące na niemieckim Oplu Commodore A Coupé, dostępne w trzech wersjach:
- Podstawowej Monaro coupé
- Monaro GTS coupé
- Monaro GTS 327 coupé
Gama silników zawierała sześciocylindrowe jednostki o pojemności 161 ci (2,6 l) w modelu podstawowym, przez silnik o pojemności 186 ci (3,0 l) aż do V-ósemek Chevroleta: 307 ci (5,0 l) w modelu GTS, i 250-konnej o pojemności 327 ci (5,3 l) w modelu GTS 327. Auta z tego rocznika noszą oznaczenie HK.
 Na początku roku 1969 magazyn Wheels wybrał Holdena Monaro samochodem roku 1968. W latach 69-70 Monaro produkowany był nadal bez większych zmian. W roczniku 69 oznaczanym jako HT silnik 327 ci zastąpiono nową jednostką napędową o pojemności 350 ci (5,7 l) i mocy 300 KM. Tym samym model GTS 327 otrzymał oznaczenie GTS 350. Model ten dostępny był także z automatyczną, dwubiegową skrzynią biegów Powerglide. W roczniku tym, stopniowo zaczęto wycofywać silnik 307 ci Chevroleta zastępując go produkowanymi lokalnie V-ósemkami o pojemnościach 253 cid (4,2 l) oraz 308 ci (5,0 l). Zaraz przed pojawieniem się na rynku modelu na rok 1970, oznaczanego HG, we wszystkie modelach poza GTS 350 pojawiła się możliwość instalacji trzybiegowej automatycznej skrzyni biegów Trimatic. Główne różnice pomiędzy odmianami HK i HT/HG to plastikowa maskownica chłodnicy (model HK posiadał metalową), okrągły prędkościomierz (model HK posiadał pasek podobny do tych znanych z Fiata 125p), obrotomierz przeniesiony z konsoli środkowej na deskę rozdzielczą, powiększone światła tylne, gumowe tuleje w zawieszeniu zamiast elementów z brązu oraz wloty powietrza na masce. Różnice dotyczyły także ornamentów na nadwoziu - pasy na masce i pokrywie bagażnika w roku 1968 przesunięte były na prawo od osi pojazdu, w roku 1969 przebiegały przez środek auta, natomiast rocznik 1970 posiadał subtelne paski na bokach auta.
 Monaro pierwszej generacji produkowany był także w RPA, gdzie z kosmetycznymi zmianami dotyczącymi głównie przodu auta sprzedawano go pod nazwą Chevrolet SS. 

1969 Holden HT Monaro GTS 350 coupé	1970-1971 Holden HG Monaro GTS coupé

Druga generacja (1971-1977)
 W lipcu 1971 z fabryk Holdena wyjechała zupełnie nowa generacja Monaro. Model GTS nie był już dostępny z sześciocylindrowymi silnikami - sprzedawano go jedynie z ośmiocylindrowymi jednostkami 253 ci, 308 ci lub najmocniejszą 350 ci (w modelu GTS 350). Najmniejszym motorem w podstawowym modelu była rzędowa szóstka o pojemności 173 ci (2,85 l). Dostępny był także nowy model LS (Luxury Sports) z szeroką gamą silników - od sześciocylindrowych 202 ci do najmocniejszego V8 350 ci. Druga generacja była zauważalnie bardziej "kanciasta" od pierwszej, przez co postrzegano ją jako mniej "sportową" od modeli HK, HT, HG. W roku 1973 pojawił się czterodrzwiowy Monaro GTS sedan. Holden dbając o "sportowy" charakter auta malował nadwozia w agresywne, kontrastowe barwy. Nie udało się jednak uniknąć postępującej degradacji image-u modelu jako muscle-cara. Przyczyniła się do tego m.in. rezygnacja z dodatkowych emblematów "350" na modelu GTS 350, zaprzestanie produkcji aut z manualną skrzynią biegów oraz w końcu - wycofanie silnika 350 ci.  Model produkowany w latach 1971-1973 otrzymał oznaczenie kodowe HQ.
 W roku 1974 Monaro został poddany intensywnemu faceliftingowi. Odmiana HJ Monaro GTS nadal była dostępna jako coupé lub sedan z silnikiem 253 ci (4,2 l) lub opcjonalnym 308 ci (5,0 l). Podstawowym silnikiem dla wersji LS pozostał rzędowy, sześciocylindrowy 202 ci (3,3 l). Po raz pierwszy można było zamówić opcjonalny spojler przedni i tylny. Samochody te należą do najrzadszych w historii australijskiego przemysłu motoryzacyjnego - wyprodukowano jedynie około 300 sztuk HJ Monaro LS i około 600 sztuk HJ Monaro GTS.

1970-1971 Holden HG Monaro GTS coupé	1976 Holden HX LE coupé

 Nowe przepisy dotyczące emisji spalin wymusiły kolejną modernizację modelu i w lipcu 1976 roku pojawił się HX Monaro. Zaprzestano produkcji dwudrzwiowego nadwozia coupé koncentrując się na czterodrzwiowym sedanie. Jednocześnie wprowadzono do sprzedaży wersję HX Limited Edition coupé (która jednak nie była nazwana Monaro) - był to sposób na pozbycie się elementów tego typu nadwozia oraz innych części zalegających w magazynach, a nie wykorzystywanych już w innych produkowanych autach (przykładowo - montowano odtwarzacze 8-ścieżkowe kaset, podczas gdy standardem były już wtedy zwykłe kasety magnetofonowe). Koła samochodu wyposażono w stalowe felgi z plastikowymi kołpakami do złudzenia przypominającymi "plastry miodu" znane z Pontiaca Firebirda drugiej generacji. HX Limited Edition wyprodukowano w liczbie 580 sztuk i w oczach wielu entuzjastów auta te były ostatnimi prawdziwym Monaro.
 W roku 1977 Holden zrezygnował z modelu Monaro. Co prawda auto było jeszcze produkowane pod nazwą Holden HZ GTS jednak wprowadzenie do produkcji nowego Holdena VB Commodore ostatecznie przypieczętowało koniec produkcji Monaro w 1979 roku. Jedynym silnikiem w ostatnich modelach HZ GTS był V8 308 ci (5,0 l), spojlery, które wcześniej były wyposażeniem opcjonalnym - teraz były instalowane jako standard.
 Na początku lat 80 istniał cień szansy na wznownie produkcji Monaro jako nowego modelu VH będącego kombinacją Holdena VH Commodore oraz Opla Monzy, jednak auto nigdy nie wyszło poza fazę projektu.

1974-1976 Holden HJ Monaro GTS sedan	1970-1971 Holden HG Monaro GTS coupé

Trzecia generacja (2001-2005)
 Prawie 20 lat minęło zanim zwiastun nowej generacji Monaro pojawił się w formie Holdena Commodore Coupé na Sydney Motor Show w 1998 roku. Auto bazowało na istniejącym już Holdenie Commodore (płyta podłogowa Opla Omegi B) i szybko zostało ochrzczone przez prasę nowym Monaro. Holden zdecydował się na produkcję auta i w 2001 Monaro V2 został wprowadzony do sprzedaży. Dostępny w dwóch wersjach - CV6 (silnik V6 232 ci - 3,8 l ze sprężarką, produkcję wstrzymano w 2004 roku z powodu niewielkiego zainteresowania klientów) i CV8 (silnik V8 346 ci - 5,7 l) mógł być wyposażony w sześciobiegową skrzynię manualną lub czterobiegowy automat. Auto przeszło niewielki facelifting w 2003 roku - otrzymało nową deskę rozdzielczą, nowe koła oraz nową gamę kolorów lakieru. Pojawiły się też dwie edycje specjalne CV8-R odznaczające się szarym lub ciemno-czerwonym lakierem i felgami innymi od tych używanych w zwykłych Monaro.
 Końcówka 2004 roku przyniosła kolejne modernizacje auta. Pojawił się model VZ, który od 2005 roku wyposażono w większy, mocniejszy silnik L76 o pojemności 6,0 l. Zmianom w związku z rozpoczęciem sprzedaży auta w USA uległy także zderzaki i maska auta. W Lipcu 2005 roku Holden ogłosił rychłe zakończenie produkcji Monaro CV8, wprowadzając jednocześnie na rynek pożegnalną edycję specjalną CV8-Z (1100 sztuk). Model ten odznaczał się nowymi felgami, szyberdachem oraz lakierem w nowych kolorach.

 Mimo oficjalnego zakończenia produkcji Monaro, auto nadal wyjeżdżało z fabryk aż do czerwca 2006 - na potrzeby HSV (Holden Special Vehicles) oraz rynków zagranicznych. Holden HSV Coupé to Monaro po fabrycznym tuningu. Auto pojawiło się niedługo po wprowadzeniu do sprzedaży trzeciej generacji Monaro i dostępne było w wersjach: GTO (moc silnika 255-297 kW), GTS (tuning firmy Callaway. 300 kW, dostępny także w wersji z napędem na cztery koła) oraz HRT 427 (Holden Racing Team 427 ci) z 7-litrowym silnikiem pochodzącym wprost z Chevroleta Corvette C5R. HRT 427 posiadał jedynie dwa fotele, klatkę bezpieczeństwa, wyścigowe zawieszenie i hamulce, oraz inne modyfikacje bezpośrednio wpływające na polepszenie osiągów auta. Silnik o mocy 420 kW pozwalał na rozpędzenie samochodu do 100 km/h w niecałe 4 sekundy. Mimo dużego zainteresowania fanów marki, HRT 427 nie został wprowadzony do produkcji seryjnej - powstało jedynie kilka egzemplarzy, z których jeden wygrał 24-godzinny wyścig Bathurst startując przeciwko m.in. Porsche GT3, Ferrari 360GT oraz Lamborghini Diablo.
 Monaro tej generacji sprzedawany był także poza Australią - w USA jako Pontiac GTO, w RPA jako Chevrolet Lumina, na rynkach Środkowego Wschodu jako Chevrolet Lumina Coupé i w Wielkiej Brytanii jako Vauxhall Monaro.